Po drugiej wojnie światowej w latach pięćdziesiątych Ameryka Północna przeżywała lata niesamowitego rozkwitu ekonomicznego. Jednak mimo doskonałej koniunktury gospodarczej i dużego postępu technicznego, pozostała różnica na tle rasowym. Biali mieli swoje części miast, swoje miejsca pracy, własne rozrywki oraz muzykę. Dokładnie to samo posiadali czarnoskórzy mieszkańcy Ameryki, którzy jednak pozostawali obywatelami drugiej kategorii. Przemysł fonograficzny również ignorował "czarną" muzykę. Murzyni śpiewali gospel, grali jazz, rythm and bluesa itp. Ich muzykę można było posłuchać wyłącznie w "czarnych" stacjach radiowych.

Białe rozgłośnie radiowe nadawały muzykę big-bandów, oraz muzykę takich piosenkarzy jak : Bing Cosby, Nat King Cole, Frank Sinatra itp. Ich repertuar opierał się na balladach, piosenkach filmowych - materiał raczej nie ekscytujący nastolatków. Młoda publiczność nie chciała już słuchać takiej muzyki, która miała tę wadę, iż nie można było przy niej potańczyć. Coraz częściej słuchano i kupowano płyty z wykonawcami muzyki country and western oraz bluegrassem, rockabilly. Muzykę tą dostarczały małe niezależne wytwórnie płytowe, nastawione na czarnoskórych słuchaczy. Ten nowy rodzaj muzyki znany był jako rythm and blues i był mocny, seksowny i lekceważący. Muzyka rock'n'rollowa narodziła się naprawdę wtedy, gdy rythm and bluesa odkryli "młodzi biali" kupując duże ilości płyt. Na zapotrzebowanie zareagowały stacje radiowe i w 1954 roku w radiu WINS w Nowym Jorku, DJ Allan Freed jako pierwszy użył terminu ROCK'N'ROLL dla nazwania nowej muzyki. Rock and roll - można przetłumaczyć jako "kołysz się i tocz". Wiele piosenek z końca lat 40 i początku lat 50 - tych zawierało słowa - rock and roll - ale nie oznaczały one żadnego stylu.

Słowo "rock" w języku angielskim używane było jako metafora dla - trząść się, niepokoić, podburzać (shake,disturb,incite). Słowo to było również używane w średniowieczu dla wyrażenia - "uprawiać sex". W starych szantach angielskich można znaleść m.in. taką frazę. - " Oh do, me Johnny Bowler... Come Rock,n,Roll me over".

Dla białych nowa muzyka to było country tylko z elementami rhythm and bluesa. A dla Murzynów był to rhythm and blues tylko z żywszą melodyką. Dopiero użycie nazwy rock and roll w nazwie programu muzycznego - Moondog's Rock and Roll Party - emitowanego przez stację WJW Allana Freeda spopularyzowało tą nazwę. W tym samym roku wiele singli R&B wkroczyło na listy przebojów, zmuszając w końcu główne firmy fonograficzne do poszukiwania białych artystów śpiewających R&B .

Rock'n'roll wyzwolił niespokojnego ducha amerykańskiej młodzieży lat 50-tych. Był nagłym wybuchem buntu przeciwko zastanemu porządkowi. Teksty piosenek odzwierciedlały zaabsorbowanie młodzieży, "heavy beat" okazał się odpowiednio obra¼liwy dla dorosłych i podkreślał rozwijającą się lukę pokoleniową. R'N'R dosięgnął w połowie lat pięćdziesiątych Europę i zaczął oddziaływać na miliony ludzi." Młodzież zaczęła również inaczej się ubierać - modne stały się jeansy, t-shirt i kurtka motocyklowa - spopularyzowane przez idola młodzieży Marlona Brando w filmie DZIKUS z 1954 roku.

Za pierwszą piosenkę rock'n'rollową zwykło się uważać ROCK AROUND THE CLOCK Billa Haleya z roku 1955, jednak już wcześniej tworzono piosenki, które można uznać za prekursorki tego stylu: THE FAT MAN - Fata Domino z roku 1949, ROCKET 88 - Jackie Brentston - z 1951 roku, oraz SH-BOOM zespołu The Cords z marca 1954 roku.

W roku 1958 Elvis został wcielony do wojska, a 3 lutego 1959 roku w wypadku samolotowym zginął Buddy Holly, Ritchie Valens i Big Booper. Był to dzień, jak pó¼niej nazwano w którym umarła muzyka. A ponieważ "show must go on" szybko wytwórnie znalazły następców rock'n'rollowców. Jednak grali oni już łagodniejszą muzykę, inaczej wyglądali i ubierali się. Lansowano przystojne twarze, wypomadowane fryzury i perfekcyjne białe zęby. W 1959 roku Amerykańskim przemysłem rozrywkowym wstrząsnął skandal "payola" polegający na puszczaniu i lansowaniu piosenek przez disc-jockejów opłaconych przez producentów i wytwórnie płytowe - oczywiście za sowite honoraria. Skandal ten przyczynił się do upadku kariery Allana Freeda. Pod koniec lat 50-tych nastąpiło zahamowanie popularności rock and rolla. Młodzież została już "nasycona" nowym gatunkiem muzycznym, który był wszechobecny. Rock and roll wskutek zabiegów wytwórni płytowych narzucających młodzieży gusta i zachowania powoli mieszał się z muzyką murzyńską, latynoską, taneczną, a zwłaszcza z lekkimi piosenkami europejskimi, tworząc muzykę bardziej przystępną dla starszego pokolenia - nie pozbawioną zahamowań, frywolną, cudownie melodyjną, ale jednocześnie "nieszkodliwą". Dotyczy to głównie "białej" muzyki, gdyż rhythm and blues był przetwarzany na różne sposoby, łączono go z boogie, swingiem i muzyka afrykańską dając początki muzyce soul. Następował stopniowy zmierzch drapieżnego rock and rolla, zastępowanego słodkimi balladami i popowymi utworami. I wtedy na scenie Amerykańskiej pojawił się zespół zza Atlantyku, który zwiastował nowa erę w dziejach muzyki. 7 lutego 1964 roku na lotnisku Kennedy'ego w Nowym Yorku wylądowali The Beatles.

Był brytyjskim stylem muzycznym powstałym w 2 drugiej połowie lat 50 - tych. Królem i twórcą tego stylu był na wyspach brytyjskich Lonnie Donnegan. On to pierwszy swój repertuar - pomieszanie bluesa,country, gospel, ballad ludowych i piosenek kabaretowych nazwał skiffle.

Skiffle miał niezaprzeczalne zalety dla ówczenej młodzieży brytyjskiej - był skoczny, melodyjny, doskonale nadawał się się do tańca. Nie wymagał też od grających go muzyków zawodowych umiejętności muzycznych i dużych pieniędzy na zakup sprzętu.

Przeciętny zespół skifflowy dysponował gitarą akustyczną, dowolnym rodzajem basu - najczęściej była to struna naciągnięta na kij od szczotki, wszelkiego rodzaju perkusyjnymi "przeszkadzajkami" lub bębnami. Mówiło się, że granie skiffla nie wymaga nawet cienia wiedzy muzycznej i było w tym sporo racji. Dla wielu wykonawców, którzy w po¼niejszych latach osiągnęli komercyjne sukcesy, skiffl był swoistym poletkiem doświadczalnym - tak zaczynali np. The Beatles.

- film (765 kb - ok.46s.) ©British Pathe

Jest to fortepianowy blues, oparty na 12-taktowym schemacie harmonicznym i wzbogaconym przez jazzową artykulację w postaci urywanych, ochrypłych, łkających d¼więków, krzyków. Ta powtarzająca sie fraza muzyczna nosiła nazwę riff. Stanowi ona podstawę techniki gry wielu zespołów rockowych i rhytm bluesowych. Boogie-Woogie stanowiło swego rodzaju pomost pomiędzy bluesem i jazzem. Boogie-Woogie powstał w latach dwudziestych 20 w. w gettach murzyńskich na północy USA, potem rozprzestrzenił się na inne wielkie miasta Stanów.

W tym stylu tworzył Big Joe Turner.

Jest to żywsza i bardziej spontaniczna odmiana bluesa, hybryda skomercjalizowanego jazzu i rocka, która rozwinłęła sie pod koniec lat 40 XX wieku. W rythm and bluesie od początku dominowała pulsacja rytmiczna oraz jednocześnie uproszczenie opartych na klasycznym bluesie elementów melodycznych i harmonicznych. Pierwotny Rhytm and Blues charakteryzował się szerokim instrumentarium opartym na gitarze, perkusji, instrumantach dętych i pianinie; wielogłosowym śpiewem, ostrym wiodącym wokalem. Wykonawcy tej muzyki cieszyli się największą popularnością przed nastaniem rock and rolla, szczególnie John Lee Hooker, Muddy Waters, Sonny Boy Williamson, Chuck Berry, Johnny Ortis, Roy Milton oraz Bo Diddley.

Styl muzyczny grany we wczesnym okresie rock and rolla i jazzu. Określany często jako "Muzyka do salonu fryzjeskiego" - Barber Shop Music. Muzyka ta była wykonywana przez najczęściej wieloosobowe męskie zespoły. Granie w tym stylu polegało najczęściej na tym, iż jeden z wokalistów występował naprzód i śpiewał samotnie swoją zwrotkę a pozostali w tym czasie wyśpiewywali w tle nic nie znaczące słowa lub wydawali d¼więki przypominające perkusję a w refrenie włączali się do wspólnego śpiewu. Do przedstawicieli tego gatunku można zaliczyć: The Platters, The Flamingos, The Drifters.

Gatunek muzyczny wywodzący się ze śpiewów murzynów amerykańskich z południowych stanów USA.Wykonywany był zwykle na gitarze, pianinie, harmonijce lub śpiewany a capella. Oparty jest na trójakordowym schemacie, daje olbrzymie możliwości w improwizowaniu piosenki przez artystę. Z bluesa bierze początek rock and roll. Blus wykształcił wiele odmian lokalnych np. country blues, harmonica blues, louisiana blues...