ABADÁ   CORDAO  TECHNIKI   MUZYKA  PLIKI  GRUPA  GALERIA   LINKI  KSIĘGA GOŚCI  STRONA GŁÓWNA

"...nieważne jak długo trenujesz, najważniejsze jest To jak dużo energii i zaangażowania wkładasz w kolejne próby pokonania swoich słabości." Mestre Bimba

Na początku był tylko jeden styl CAPOEIRA-oryginalny, stosowany był jako narzędzie i forma ekspresji przez afrykańskich niewolników z dala od ojczyzny. W obrębie orginalnej Capoeira niewolnicy poszukiwali piękna poruszania się i tańca wolności, a jednocześnie skutecznej broni przed niebezpieczeństwami życia w kajdanach. Kiedy niewolnicy odzyskali upragnioną wolność, Capoeira towarzyszyła im w zrzucaniu kajdan i przejściu w społeczność.
Raz odsunięta od swoich kulturowych korzeni, Capoeira zaczęła przeistaczać się ze świętowania Wolności w brutalną i krwawą formę walki ulicznej. Capoerista nie był już kojarzony z bohaterem walki o wolność, lecz jako kryminalista siejący postrach. Było to na krótko przed tym jak Capoeira została uznana za nielegalną. Tylko sama wiedza była uważana za atak i była karalna. W związku z oficjalnym zakazem, praktyki zostały zaprzestane i popadły w zapomnienie w większości brazylijskich miast. Wkrótce została zapomniana, jedynie na północy w mieście Bahia pozostała żywa i stąd możemy obserwować jej odrodzenie.
Na początku XX wieku została ocalona na własną rękę przez jednego człowieka: Mestre Bimba. Po tym, jak grupa zagranicznych dyplomatów została oczarowana występem Capoeira wykonanym przez M.Bimba i jego studentów, Rząd Brazylii zdecydował by odtąd była rozpoznawana jako ojczysta, unikalna i kulturowa forma samoobrony. Otwierając w 1932r. Pierwszą legalną akademię Capoeira, M.Bimba uczynił Capoeira bardziej reprezentatywną. To on stworzył styl, zwany dzisiaj "Regional". Styl ten wniósł strukturę i dzwięk do metod dydaktycznych, ale niestety obniżył znaczenie muzyki i tanecznych ruchów w Capoeira. M.Bimba wprowadził system gradacji opierający się na kolorowych sznurach, jako znak zaangażowania i umiejętności studenta w sztuce.
Ci którzy praktykowali starszy styl Capoeira powiązywali go ze stylem zwanym "Angola". Czuli jednak, że główne aspekty sztuki zostały zagubione,od kiedy M.Bimba rozpowszechnił i udoskonalał styl "Regional". Dla nich Capoeira traciła korzenie i połączenie z przeszłością przez bardziej sportowe podejście do treningów.
W przeciwieństwie, ukazywali Capoeira jako sztukę, gdzie muzyka i rytmiczne ruchy były kluczem do zrozumienia sedna i jej prawdziwej natury-ekspresji ludzi w szamotaninie o wolność i samookreślenie.
Ostatnio, nowa generacja Capoeristas poszukiwała połaczenia obu tych stylów by utworzyć nowy, który obejmowałby nieco zmodernizowane innowacje M.Bimby, bez zatracenia głównych motywów i zalet, które są osadzone w historii i filozofii sztuki. Stojąc naprzeciw tego współczesnego ruchu widzimy styl CAPOEIRA ABADA.

ANGOLA - Rozpowszechniony przez Mestre Pastinha (1889-1981) styl Angola rozwinął się najprężniej w mieście Bahia w latach 20-tych. Opiera się na wszystkich podstawowych postawach, nisko przy ziemi, stosowanie płynnych ruchów bazujących na balansie ciałem, 90% techniki, mało kopnięć, gra powolna blisko siebie, czysto bez kontaktu jedynie uderzenia z zaskoczenia-refleks. M.Pastinha razem z M.Bimba studiowali razem ten styl ,w celu doskonalenia, ponieważ jest on podstawowym i najstarszym stylem Capoeira-pochodzi z Angoli w Afryce.

REGIONAL - Stworzony w latach 30-tych przez Mestre Bimba(1900-1974) najbardziej energiczny i żywiołowy styl Capoeira, zawierający dużo elementów walki, zastosowanie balansu ,dozwolone ewolucje, lecz najważniejsze są elementy zaskoczenia, podcięcia, dużo kopnięć, przechwytów i kontaktu.

IUNA - Akrobacje są nazwą tej gry, jest ona okazją do zaprezentowania wszystkich charakterystycznych ruchów które tworzą styl Capoeira tak spektakularnym i widowiskowym sportem. Nie używa się agresywnych kopnięć, bazuje tylko na trzech podstawowych kopnięciach, zazwyczaj bez kontaktu. Rytm Juna gra się w Roda w przypadku obchodów rocznicy śmierci każdego znanego Capoerista.

TANIEC MACULELE - To tradycyjny miejscowy taniec, znany również jako "Tubylcza walka", gdzie poprzez dwa kije(zaawansowani używają maczety) gracze stykają je nawzajem między sobą na czwarte uderzenie bębna. Podczas tańca wykonywane są zróżnicowane i bogate kombinacje ruchów ciała, przypominające ciężką pracę niewolników na polach trzciny cukrowej.